De Nieuwe Snaar 2
Dit weekend hebben onze vrienden van de Nieuwe Snaar een punt gezet achter hun lange en rijkgevulde carrière. En dat gebeurde in stijl: Nekka-nacht had het Sportpaleis tot de nok toe gevuld voor dit afscheid, met toeters en bellen, kanonschoten, zwevende acrobaten, een saxofoonkoor… en met kinderen, veel kinderen.

Urbanus mocht de aftrap geven, maar de echte ceremoniemeester met dienst was Jan Becaus, die in september al eens had kunnen oefenen bij onze jongeren van Carte Blanche. Nekka is een feest dat het Nederlandstalig chanson in de etalage zet, en iedere artiest die de voorbije jaren een centrale rol kreeg, heeft telkens rond zich eminente collega’s geschaard. De Nieuwe Snaar bleef echter zijn basis trouw: 32 jaar lang hebben Jan & co hun liefde voor traditie en muzikaal ambacht gecombineerd met eenvoud en plezier. Het waren dan ook gewone kinderen en jongeren van scholen en verenigingen die het podium met hen gedeeld hebben in het sportpaleis.

De Nieuwze Snaar 3

Het Belgisch volkslied mocht niet ontbreken, maar Jan maakte er met zijn ukelele een Patagonische versie van. Dan barstte het feest los met stevige muziek en veel knipogen, met vrolijke danseressen en circusacts waarin Geert Vermeulen zich nog eens een laatste keer kon uitleven. Kris de Smet haalde zijn lasso’s nog eens boven voor het betere percussiewerk en leerde dansen van een grote meute kinderen. En ondertussen bliezen de jonge fanfaremuzikanten van ’t Schoon Vertier de pannen van het dak.

De Nieuwe Snaar 7

Circus Ronaldo en Gili kregen een leuke rol in het spektakel, maar verrassend was voor mij vooral de prachtige diepe zangstem van acteur Stefaan Degand in een barokke versie van De Postbode, en het optreden van de verzamelde kinderen van de vier Snaren, die met een eigenzinnige rockversie in de schoenen van hun vaders stapten (en dansten). Wim Opbrouck ook, die achter een heel peloton jonge renners de vroegere zesdaagse-tempel kwam binnen fietsen en enkele rondjes rond het middenblok reed. Waarna hij heel het sportpaleis liet zingen (het betere zangfeest) en nadien nog eens terugkwam als Farao. Bij het horen van dat nummer, De Schat van de Farao, werd ik helemààl vrolijk. Het dateert uit de toptijd van Kattekwaad, en net als eind jaren ’80 zat ik hard mee te zingen: de kat van de farao! Ik wou toen namelijk helemaal niet geweten hebben dat het een schat was en geen kat, die de farao in beroering bracht.

Er waren ook mooie intieme en emotionele momenten, zoals het ecologisch pleidooi van de Nieuwe Snaar “voor de kinderen van de kinderen van onze kinderen” en het absolute slotmoment, toen de vier muzikale broeders in de zaal een ereronde kregen en voor het laatst samen een akoestische versie van Fotografie brachten.

De Nieuwe Snaar 5

Jan De Smet is ontelbare keren te gast geweest in Kattekwaad, en hij was telkens met een gelegenheidsnummer  paraat toen ik halverwege de jaren negentig afscheid nam, eerst van Kattekwaad, later van de Sportmarathon op Radio 1. Het voelde dan ook goed om bij zijn afscheid in de zaal te zitten. Ik heb een laatste keer live van hun liedjes genoten. Maar mijn allerfavorietste Snaarliedje is nog altijd de titelsong die Jan De Smet schreef voor onze Katte-kattekwaad CD, hét Kattekwaadlied;

https://soundcloud.com/#kathy-lindekens/01-kattekwaad

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Categorie

Geen categorie