Op een regendag als deze dompel ik je, ter gelegenheid van 100 jaar radio, graag nog eens onder in het universum van ‘Kattekwaad’. In ons beroemde kinderprogramma van de jaren ’80-’90 hebben we altijd geprobeerd om kinderen respect bij te brengen voor de natuur – moeder aarde in de filosofie van de indianen – en de mensen en dieren die ons omringen. We zijn dieren gaan opzoeken in de zoo, in Planckendael, in bossen en bunkers en we hebben er af en toe eentje in de studio gehaald. Hoe dan ook, we hebben uren over dieren gepraat.Op de studiogsprekken met een dierenarts kwam bijvoorbeeld veel reactie. De telefooncentrale stond dan roodgloeiend zodat we onmogelijk alle vragen in de ether konden laten. Vragen als: “Hoe kan ik zien of mijn konijn een mannetje of een vrouwtje is?”, “Hoe vaak moet ik de hond uitlaten?”, “Mag de kat in bad?” of “Moet een cavia ook zijn tanden poetsen?”. Het moet beslist niet eenvoudig geweest zijn om op al die vragen een antwoord te bedenken. Af en toe mochten er dieren met hun baasje naar de studio komen. Ze gingen dan overal aan pikken, snuffelen en likken, en wipten of piepten dat het een lust was. Soms vond er een de studio te klein, en die ging dan samen met zijn baasje de gangen verkennen.

Als er dieren kwamen moesten we altijd officieel toelating vragen. Ik denk dat onze bazen die nota’s graag op hun bureau zagen liggen en er glimlachend hun handtekening onder hebben gezet: succes verzekerd, volgende woensdag!Scan10064Eén keer ben ik er niet gerust in geweest. Danny Verbist (de vader van Samson) was de studio binnen gekomen om over reptielen te praten en hij had een schildpad en… een slang bij. Die slang had goed gegeten, zei hij, en daar kon dus niets mee gebeuren. We zaten wat te praten en naar de dieren te kijken,en al snel kwamen de vragen bij de kinderen los. Op een bepaald moment hadden we een jongen aan de telefoon die vertelde over een wurgslang die hij eens rond zijn nek had gehad. Net op dat ogenblik – de gedachte aan die wurgslang maakte mij al wat nerveus – voelde ik iets om mijn middel glijden en zachtjes in mijn trui omhoog komen. De slang was op onderzoek uit gegaan. Ik dacht tegelijk: “Leuk voor het programma” en “Doodeng voor mezelf” en heb die telefoon dan maar half gillend afgesloten. Plaatje!

Meer radiofragmenten op http://tijdlijn.100jaarradio.be/#/

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Categorie

Geen categorie