Gisterenavond heeft Thé Lau in een afgeladen Lotto Arena in Antwerpen een van zijn afscheidsconcerten gegeven. Het was een heel intense beleving, zonder sentiment maar met momenten van grote, pure emotie.

Wat doet een mens als hij kanker heeft en terminaal of uitbehandeld is (wat een verschrikkelijke uitdrukking), en nog maar enkele maanden te leven heeft? Op wereldreis gaan en nog gaan bekijken wat je altijd al had willen zien? Of zoals mijn moeder je leven letterlijk inpakken en je dierbaarste bezittingen verdelen onder je twee dochters? Thé Lau koos voor dat wat een kunstenaar het liefst is: afscheid nemen van zijn publiek. Met vier concerten, op Pink Pop en in Antwerpen, Amsterdam en Brussel.

Vanaf de eerste noten zette Thé de toon: “De dood maakt jacht op mij. Maar ik zwerf in mijn dromen en de dromen zijn verboden voor de dood”. Hij zette aan met een lied uit ‘Platina blues’, zijn nieuwe CD waarin hij ons meeneemt naar kamer 10 op de vijfde verdieping van het ziekenhuis waar hij tussen 1 en 6 ’s nachts, onder invloed van morfine in het infuus, door het raam naar de stad lag te kijken. In een roes werd hij door verplegende engelen toegezongen : “Ik voel een adem op mijn wang en wie dat voelt is nooit meer bang”. Een dwaallicht achterna sloop hij het ziekenhuis uit om rond te zwerven langs stad, land en rivieren, de dood van zich afslaand. Deze gedreven  ‘Platina Blues’ was gisteren de rode draad doorheen het concert, gelardeerd met de grote successen van The Scene. Vreemd hoe de door iedereen gekende teksten van Thé Lau, met de symboliek die ze uitstralen, nu zo passend zijn bij dit afscheid. Aangrijpend ook om te horen hoe volle zingende zalen hem hiermee omarmen.   Thé Lau en Stef Kamil Carlens

Thé werd ook op het podium gedragen door vele handen. Zijn trouwe vrienden van The Scene (Emilie Blom van Assendelft noemde hij nadrukkelijk zijn zuster) en vier jonge vrouwen van het Tango strijkersensemble. Maar ook enkele jongere vrienden die gastoptredens kwamen verzorgen. Rapper Lange Frans was speciaal uit Amsterdam gekomen voor het vier jaar oude duet ‘Zing voor me’. Lange Frans leek te krimpen van genegenheid voor deze reus van de Nederlandstalige muziek, en Thé zong het refrein “Het leven gaat zo snel voorbij / dus zing en ik vergeet de tijd / Je muziek die maakt me vrij / zing een liedje voor me Frans.” Zeer aangrijpend waren ook de duetten met Stef Kamil Carlens en Tom Barman. Stef Kamil en Thé zongen dicht bij elkaar vol overgave “Omdat ik van je hou”. Met Tom Barman, die vertelde hoezeer Thé de grote waardering van het Belgische publiek genegen is, bracht hij een vertaling van het Deus nummer ‘Serpentine’ en ‘Open’, krachtig zoals ik het nog nooit hoorde. Maar ook hier weer symboliek: “De lucht wordt donker/ de maan verschijnt/ maar ik word niet dronken / want er is iets dat harder toeslaat / dat maar niet verdwijnt”. Het viel me op hoe ook internationale klasbakken als Barman en Carlens met deemoed van het podium verdwenen, alsof ze hun dienende rol in dit concert wilden onderstrepen. Thé Lau en Tom Barman

Af en toe kon er een grapje af, over het WK voetbal bijvoorbeeld als introductie naar ‘Rij rij rij’ dat ooit onder een VRT-reportage over een bus met Belgische supporters heeft gestaan. Maar meestal stond de meester heel sereen op het podium, veel drinkend, af en toe onvast op zijn benen (“Ik hoop dat België dinsdag met Algerije zal doen wat dit lied net met mij heeft gedaan”) maar verbazend sterk. Hij was één met de zaal, die hij prachtig vond (“Jammer dat zo’n zalen in onze hoogdagen niet bestonden”) en het publiek kreeg er niet genoeg van.

‘Blauw’ was bloedmooi, net zoals het verstild gezongen “Iedereen kijkt naar de rivier” of ‘Kleine stille strijd’: “Dus neem me zachtjes in je armen voor de man het doek laat vallen / en de neonlampen aandoet en de zwoele gloed verdwijnt / want uit de kou zijn we gekomen en in de kou moeten we teruggaan /en het enig ding dat telt is wie we samen konden zijn”.

De sterke man was moe, anderhalf uur podium moet verschrikkelijk vreten aan zijn aangetaste lijf. Dus het afscheid kwam, met een onwaarschijnlijke kippenvelfinale waarin het ensemble, de gasten – ook Neeka die het voorprogramma deed – en de hele Lotto arena zingend het glas gingen heffen op zijn gezondheid .En het publiek, dat bleef maar zingen. “Dit zal ik nog lang blijven horen” lachte hij toen hij het podium verliet. Moge wat komt van een eindeloze zachtheid zijn voor Thé Lau en nog heel lang pijnvrij duren. Respect.

 

 

 

Advertenties

Join the conversation! 2 Comments

  1. Dit is op atelierdezon's Blog herblogden reageerde:
    Er is zoveel te doen en zo weinig tijd

    Beantwoorden
  2. Dank je wel voor dit verslag, Kathy.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Categorie

Geen categorie

Tags

,