Vanavond beleefde Jazz Middelheim weer zijn apotheose, met Herbie Hancock en Wayne Shorter. Een van de hoogtepunten was gisteren zeker het onverwachte optreden van peter Toots Thielemans aan het eind van het huldeconcert dat zijn muzikale vrienden voor hem brachten.

Toots en Kathy

Jazz Middelheim heeft een grote plaats in mijn hart. Niet alleen omdat ik er de jazzmuziek in al haar facetten heb leren kennen en appreciëren. In de jaren ’80 heb ik het festival achter de coulissen mogen proeven en het enkele jaren mogen presenteren, samen met o.a. René Vanderspeeten en Roger De Knijf. Jazz Middelheim werd al in 1969 opgericht door Elias Gistelinck, maar in de periode dat ik er nauw mee verbonden was, waren ook Radio 1 producers Miel Vanattenhoven en Frans Ieven de bezielers. Fijne mensen die jazz ademden. Vooral Miel struinde de wereld af om jong jazztalent op te sporen. Ook  bij de allergrootsten was hij kind aan huis.

Toen ik voor het eerst kennis maakte met het festival, was de jazzwereld mij vreemd. Door er te werken en van de muziek te genieten, is een hele wereld voor mij open gegaan. Een rijke wereld, vol virtuositeit, timing en improvisatie. Maar ook een wereld vol vriendschap en emotie. Veel van de muziek die ik er heb leren leren kennen hoort nu bij de favorieten in mijn CD-collectie. Zangeressen als Abbey Lincoln en Cassandra Wilson, maar ook de prachtige gitaarmelodieën van Philippe Catherine, de melancholische bas van Lars Danielsson of het vrolijke engagement van Charlie Haden en zijn Liberation Music Orchestra. In de jaren ’80 was er ook vaak een afsluiter door de BRT Big Band o.l.v. Freddy Sunder. Op Cobra.be vond ik een mooi fragment met een repetitie van onze big band , terwijl Frans Ieven en onze betreurde collega Miel Vanattenhoven uitleg gaven bij de opbouw van het 1983 festival: BRT Big Band (1983)

Jazz Middelheim is met glans het tijdperk van de VIP’s binnen getreden, met sponsors en business seats en cocktails en champagne. Maar tegelijk heeft het nog de charme van vroeger, een vriendelijk festival waar je met het hele gezin liggend op het gras of zittend in de tent van goede muziek kunt genieten. Toch bewaar ik de beste herinneringen aan het ongedwongen, gezellige samenzijn van vroeger. Eén grote familie voelden we ons toen, de muzikanten en technici, de producers en presentatoren, journalisten en fotografen die het park bevolkten, uren voor het grote publiek arriveerde. Een zwerm bijen die altijd weer samenstroomde op het secretariaat in de orangerie, met ijzeren hand (en grote glimlach) bemand door Radio 1 secretaris Noël. Je kon er naast de jazzgroten der aarde naar hun verhalen zitten luisteren, het traditionele ‘witteke’, dat Noël altijd koud had staan, in de hand. Je kon er samen paëlla eten, op kleine vuurtjes klaargemaakt door de vrouwen van de technici. Maar het was ook hard werken. Uren heb ik daar ’s middags zitten tikken op een ouderwetse schrijfmachine, om mijn presentatieteksten te maken. Ik heb daar fijne mensen ontmoet, die ik mij mijn hele leven zal herinneren. Jazz criticus Mon Devoghelaere bijvoorbeeld, een hartelijke gevoelige man die jaren later aan kanker zou overlijden. Leuke kinderen ook, zoals zijn dochter Liesbeth en de kinderen van Elias Gistelinck. Zijn zoon David Linx, nu een bekend jazz-zanger, heeft nog als kind aan mijn hand over het festivalterrein gelopen.

katekwaad jazz middelheim002              katekwaad jazz middelheim004

Halverwege de jaren ’80 hebben we met Kattekwaad enkele kindermatinees gedaan op Jazz Middelheim. Live uitzendingen vanuit de kleine tent, waarin we piepjong jazz talent zoals dit Bakyba trio, lieten optreden. Het waren vrolijke uitzendingen als altijd, maar uiteraard in het teken van muziek. Het is daar dat ik ook een van de moeilijkste uren van mijn radioleven heb doorgemaakt. Op 12 augustus 1987 had ik Herman de Wit van Het Kliekske te gast, met een heleboel zelfgemaakte instrumenten die we met kinderen gingen nabouwen. Twee dagen voordien was mijn vader gestorven. Mijn moeder lag in het ziekenhuis en zou een dag later even mee naar de intieme begrafenis gaan. Mijn hoofd stond niet naar instrumenten bouwen, maar toch wou ik deze live uitzending op mijn geliefde Jazz Middelheim tot een goed einde brengen. In ons vak is dat ook het beste wat je kunt doen, the show must go on hoe hard dat ook lijkt. Kattekwaad was ook op zo’n momenten een warme haven om aan te meren.

katekwaad jazz middelheim010

Later ben ik met veel plezier als bezoeker naar Jazz Middelheim blijven gaan. In de beginjaren van Kom op tegen Kanker mochten we er ook iedere keer een verkoop- en informatiestand zetten. Maar in 2010 en 2011 ben ik er weer gaan werken, met de jongeren van de Overname die ik mediaworkshops gaf op VRT. Samen trokken we naar park Den Brandt om er audio- en videoreportages te maken. Het resultaat was op Cobra.be te horen en te zien. De Overname

 

JM 10          JM 4

 Jazz Middelheim blijft mijn favoriete festival. Sinds jaren het petekind van Tootske, hopelijk mag hij er nog vele jaren als peter genieten van zijn geliefde jazzmuziek. Met hem wil ik graag beamen: Jazz Middelheim: what a wonderful world!   Toots

Meer radiofragmenten op http://tijdlijn.100jaarradio.be/#/

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Categorie

Geen categorie, Kattekwaad (100 jaar radio)

Tags

, , , , , ,