Op 25 september zou Ludo Coeck zijn 59e verjaardag gevierd hebben. Als hij niet op 7 oktober 1985, twee weken na zijn 30e verjaardag, op de E19 verongelukt was. Ik herinner het me nog goed en denk er nog dikwijls aan als ik daar passeer op weg naar Brussel. Het was een regenachtige dag zoals vandaag. Een bericht op de radio: Ludo was onderweg naar de kine in aquaplaning terecht gekomen, te hard gereden waarschijnlijk, over die vervaarlijke golvingen op de derde rijstrook in de buurt van Rumst.Twee dagen later overleed hij aan zijn verwondingen, een trieste verjaardag om even bij stil te staan.  Godenkind, bon vivant, Ludo Boum: het waren allemaal rake typeringen van die aardige, goedlachse, straffe voetballer van Berchem, Inter Milaan, Anderlecht en de nationale ploeg. Zijn harde trap was legendarisch, net als zijn uitbundige lach. Op de begrafenis waren ze er  allemaal, zijn ploegmaats. Sommigen  droegen een donkere zonnebril om hun verdriet te verbergen. De zon scheen vanbinnen in die veel te zwarte kist. Dertig geworden en voor eeuwig gebleven. We waren van hetzelfde geboortejaar.

Twee jaar voor zijn dood trok ik met enkele kleine supporters naar het Astridpark, om er te praten met Ludo, zijn vriend Juan Lozano en Kenneth Brylle. Het was een van mijn eerste reportages voor Kattekwaad, en hoewel ik al enkele jaren sportanker was op Radio 1, had ik nog maar zelden een beroemde voetballer van dichtbij gezien. De drie exemplaren die tegenover ons zaten waren echter uiterst charmant en deden hun best om boeiende antwoorden te bedenken op de al even boeiende vragen van de kinderen. Het antwoord van Ludo Coeck op de vraag hoe het nu is om een idool te zijn, is me altijd bijgebleven: “(schaterlach) Daar lig ik niet wakker van. Nu vinden ze u allemaal goed en da’s fantastisch. Maar er gaat een moment komen, dan is ’t ineens gedaan.”

Als eerbetoon aan deze flamboyante, vrolijke en eerlijke voetballer een klein stukje uit dit interview.


Meer radiofragmenten op http://tijdlijn.100jaarradio.be/#/

Advertenties

Join the conversation! 1 Comment

  1. Een fijngevoelige reactie op een dramatisch gebeuren.
    Jammer dat ‘een leven’ zo abrupt kan eindigen. Niet te vatten eigenlijk.
    Sta me toe om heel bescheiden te adviseren van elk mooi moment dat uw pad kruist.
    Hartelijke groet
    Eddy Adriaenssens

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorie

Geen categorie

Tags

,