Rode Duivels selfie

De Rode Duivels hebben gisteren in een uitverkocht Koning Boudewijnstadion gelijkgespeeld in hun derde kwalificatiewedstrijd voor het EK tegen Wales. De wedstrijd was redelijk slaapverwekkend, maar het enthousiasme van de supporters was er niet minder om. België heeft weer een team waar het trots op kan zijn, barstensvol jong talent. Barstensvol divers, veelkleurig jong talent.

 foto (2)

Een mooi en emotioneel moment is het telkens weer, wanneer de Brabançonne weerklinkt en onze nationale voetbalploeg met de hand op het hart op de grasmat staat, klaar om voor het vaderland te strijden. Het ontroert mij telkens omdat het zo goed de samenleving weerspiegelt waarvan ik deel uitmaak. Een samenleving die ik heb zien veranderen, van de volledig witte klassen van mijn lagere en middelbare school in de jaren ’60 naar de fantastisch boeiende mix van mensen die nu onze scholen bevolkt. Ik herinner me nog goed hoe theatermakerTone Brulin, een van de boezemvrienden van mijn vader, zijn donkere Afrikaanse vrouw naar België bracht en bij ons kwam logeren. Hoe exotisch de hele buurt dat toen vond. Ik herinner me de eerste gastarbeiders uit Turkije en Marokko die door de straten van Hoboken liepen op weg naar hun werk bij wat wij ‘De Zilver’ noemden, de Metallurgie. Het heeft tot diep in de jaren ’80 en ’90 geduurd voor de zonen van die gastarbeiders hun weg vonden naar de nationale voetbalploeg. De eerste die een nationaal shirt aantrok was Dimitri M’Buyu in 1987.

rode duivels brazeil   rode duivels fanday

Op het WK in ’86 hadden de Belgische helden nog namen als Jan, Eric, Franky en Jean-Marie. Nu worden niet alleen Kevin en Thibaut maar ook Marouane, Nacer, Divock en Adnan door de natie op handen gedragen. Martinique, Marokko, Congo, Kosovo,… de wereld verenigd in een voetbalploeg of #tousensemble. Veel van die jongens hebben leren voetballen op de pleintjes in hun buurt in grote steden als Antwerpen en Brussel. Ook enkele grote voetbalclubs hebben met zorgzame projecten talent naar boven geboord, zoals Anderlecht deed met Vincent Kompany, Anthony Vandenborre of Romelu Lukaku. Deze generatie spelers investeert daarenboven zelf in coaching van andere jongeren uit de wijken, denk maar aan BX Brussels van Vincent Kompany.

Fashion Fabrice

De stroom van divers talent mag dan opvallend zijn in het voetbal, ook op andere vlakken zie ik de jongste jaren meer en meer jongeren opstaan om hun muzikaal, verbaal of grafisch talent te tonen. De mogelijkheden die de multimedia bieden zijn daar niet vreemd aan. Veel jongeren gaan hun eigen weg en beginnen vanuit hun talent te ondernemen. Hun vertrouwen groeit, ze voelen zich klaar voor de grote stap in het voetlicht en nemen in hun ontdekkingstocht andere talentvolle jongeren mee. Zo kan ik bijvoorbeeld enorm genieten van een fashion blog als die van de drie zussen El Bastani, jonge twintigers met een volle passie voor mode: http://fashionfabrice.com . Zij zijn een mooi voorbeeld van de vele jonge fashionistas met of zonder hoofddoek die je op straat tegenkomt en die met veel goesting het urban gevoel van de stadsjongeren met de wereld delen.

SIN met Gloria     SIN Rumble in da Jungle spelers    SIN NoMobs

In het theater is het echt verbluffend welk talent zijn plaats aan het vinden is. Zo ben ik al een hele tijd fan van het SIN collectief, een gezelschap rond Junior Mthombeni, Ikram Aoulad en Fikry El Azzouzi. Met voorstellingen als ‘De handen van Fatma’ en ‘Rumble in da jungle’ maken ze straf hedendaags jongerentheater. SIN wil zich door de stad laten inspireren; de stad tonen zoals ze is, met alle kleuren en verhalen, maar ook met de grauwheid ervan. Tegelijk wil SIN de stereotypes die heersen in de beeldvorming rond diversiteit terug in evenwicht brengen, met professioneel muziektheater als belangrijkste instrument. De laatste voorstelling die ik heb gezien van SIN is ‘Wachten op Gorro’ met de Kielse hiphoppers NoMobs, die op het toneel een heel andere dimensie van zichzelf lieten zien.Zij gingen in première op het MAF festival van de Arenbergschouwburg in Antwerpen, waar al enkele jaren intense steun wordt verleend aan jonge theatermakers, slam poets, DJ’s en dansers.

foto (3) foto (15)

Tijdens MAF (Mestizo Arts Festival) waren nog wel meer knappe voorstellingen te zien. Zo namen vier jonge artiesten ons mee de stad in voor MAPping Antwerpen, een interactieve tocht waarbij zij hun visie op de stad met ons deelden. Gewapend met iPhones namen ze ons mee van het Astridplein door het station naar een verlaten traphal en een volkscafé. Verhalen, film, dans, muziek, het liep allemaal door elkaar en liet me mijn stad zien met andere ogen.

Heel fascinerend is het hoe die jonge theatermakers vaak via hun kunst in het reine willen komen met hun dubbele afkomst. Het is telkens een zoektocht naar waarheid en betekenis, die het publiek uitnodigt om mee in de spiegel te kijken. Zo stonden er op MAF drie voorstellingen geprogrammeerd waarin de makers op het podium, met gebruik van verschillende metaforen en media, een dialoog aangaan met hun moeder. Elk op zijn eigen manier gravend naar het verleden, maar telkens met liefde, humor en diepe emoties.

Sachli Gholamalizad        foto (12)

In ‘A reason to talk’ zoekt Sachli Gholamalizad, een jonge actrice van Iraanse afkomst, naar verklaringen voor de moeizame relatie die ze met haar moeder ondervindt. Ze duikt in haar familiegeschiedenis en gaat, zittend aan een computer met haar rug naar het publiek, de confrontatie aan met haar moeder en grootmoeder. Sachli monteerde zelfgedraaide beelden (uit Iran en België), dagboekfragmenten, herinneringen, romans en soundscapes tot een eigenzinnige voorstelling. De vele lagen en tegenstellingen in het leven van deze drie vrouwen worden door het gebruik van verschillende media op scène tot leven geroepen. Een bloedmooie voorstelling die me na weken nog steeds niet heeft losgelaten.

Adrian Sack

Adrian Sack, een KASK student uit Oudenaarde die op 2-jarige leeftijd met zijn moeder uit de Filippijnen naar België kwam, maakte met LAB een hilarische maar tegelijk diepgaande voorstelling over zijn moeder, vertrekkend van de schoenen van Imelda Marcos, een podium vol. Een bijzonder grappige maar ook heel kwetsbare monoloog werd het, over diva’s, vrouwen die er alleen voor staan, vrouwen die iets moeten achterlaten, vrouwen die verlangen, maar vooral ook over zichzelf. Voor Adrian Sack is theater vooral liefde, en dat straalt zijn LAB ten volle uit.

foto (7)  foto (9)  foto (5)

‘Dis-moi wie ik ben’ is weer zo’n ander verhaal dat recht naar de roots van Aminata Demba en Aïcha Cissé gaat, en die liggen in Mali en Senegal. Aminata en AÏcha zijn twee ruwe diamantjes, natuurtalenten die met een ontwapenende naturel op het podium staan. Ze graven naar het verleden van hun ouders, zetten met veel humor rake typeringen neer van hun vaders en moeders – vaak door de spiegel van het stereotype dat hun publiek onbewust in gedachten had. Een voorstelling waar je tegelijk weemoedig en heel vrolijk van wordt. Ook Aïcha en Aminata hebben een talent dat vlak voor zijn doorbraak staat en moet gekoesterd worden. Morgen gaat hun stuk echt in première in ’t Arsenaal in Mechelen. Een absolute aanrader om te gaan bekijken.

De Rode Duivels mogen dan ons voetbalhart gestolen hebben en filmmakers Adil El Arbi en Bilall Fallah mogen dan met ‘Image’ de nieuwste hype in medialand vormen, naast hen staan nog een heleboel andere leeftijdgenoten met bakken talent te dringen om ontdekt en gewaardeerd te worden. Aan ons om hen te zien.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorie

Geen categorie

Tags

, , , , , , , , , , , , ,