NY_12 foto’s Herman Verstraelen

Het kinderrechtenverdrag bestaat 25 jaar. Op 20 november 1991 werd dit verdrag plechtig ondertekend en nadien geratificeerd door alle landen van de Verenigde Naties – op twee na: Somalië en… de Verenigde Staten. Tot vandaag zijn dit de slechtste leerlingen van de klas. Een verdrag gaat vooraf door een verklaring of een conventie. De grondslag voor het kinderrechtenverdrag werd dus een jaar eerder al gelegd, met de ondertekening van deze verklaring op een wereldtop over kinderrechten in New York. Eind september vertrokken Koning Boudewijn en Koningin Fabiola naar de Verenigde Naties, met in hun gevolg een hele vloot journalisten. Ook ik was er toen bij voor de BRTN, samen met collega Miel Dekeyser. Ik bracht verslag uit voor het radionieuws maar volgde de VN-top en de randactiviteiten voor kinderen vooral voor ‘Kattekwaad’, in het gezelschap van Herman Verstraelen van de Kik-Krant (de toenmalige kinderpagina van de Gazet van Antwerpen) en twee jonge reporters. All the way to the Big Apple.

NY_00

Rond het VN-gebouw was het enorm druk; de conferentie was in ieder geval qua opkomst een succes.Nooit eerder waren in de VN-tempel zoveel koningen, keizers en presidenten samengekomen, en het gebouw leek dan ook op een versterkte burcht.79 Staatshoofden en 90 regeringsleiders kwamen er samen over het lot van de kinderen in de wereld. Dat zij veel werk zouden hebben leerde ons een ander cijfer, dat als uitgangspunt werd gebruikt voor een tentoonstelling in het naburige Unicef-gebouw:in de wereld werd toen 20 maal meer uitgegeven voor een soldaat dan voor een kind dat naar school gaat (hoeveel zou dat nu zijn?).

NY_06

In de marge van de wereldtop waren er nogal wat evenementen gepland voor de talrijke kinderdelegaties. Onze Kik-reporters hadden alvast een afspraak gemaakt met de koning. Onder het oog van vele lenzen boden Wim en Stefanie onze vorst een dik pak brieven aan die werden geschreven door lezertjes van de kinderkrant. Dit gebeurde met een dringende vraag: “Het is mijn wens dat alle kinderen dezelfde rechten hebben, dat ze voldoende en gezonde voeding hebben. Dat dit kan, hangt af van de wereldleiders die u de volgende dagen zult ontmoeten. Wilt u er met hen over praten alstublieft?” Koning Boudewijn, die een hart had voor kinderen, nam de brieven met de glimlach in ontvangst:

NY_10   NY_01

Een van de grootste uitdagingen voor de wereldleiders waren de 40.000 kinderen die elke dag stierven door honger en ziekte. Dat cijfer is na 25 jaar behoorlijk naar beneden gebracht, zij hebben dus woord gehouden. Tijdens de conferentie werd daar door Unicef-ambassadeurs als Peter Ustinov aandacht voor gevraagd. Door de Nederlandse delegatie werd een jonge boom geplant in de tuin van het VN-gebouw. “Een boom om de mensen eraan te herinneren dat het zoveel kinderen op de wereld zo slecht vergaat”, legde Unicef-ambassadeur Herman Van Veen ons uit: “Zoiets als het graf van de onbekende soldaat, maar dan een omgekeerd graf waaruit leven komt en waar belangrijke mensen kransen leggen om ons eraan te herinneren dat er 40.000 kinderen per dag doodgaan”. Ben ik te pessimistisch als ik denk dat ze zeker staan aan te schuiven, de belangrijke mensen? Hoe dan ook, ik vond het een prachtig gebaar.

29 September, 20 uur plaatselijke tijd. Terwijl de wereldleiders aan tafel het glas hieven, zouden op Broadway, de ader van New York, de lichten worden gedoofd en in de hele stad zouden de klokken luiden. Ook dit was bedoeld als teken, om voor het oog van de wereldpers even stil te staan bij al die kinderen die de volgende 24 uur, tijdens de conferentie, het leven zouden laten. Samen met mijn Kik-vrienden ging ik hartje Broadway staan kijken. We telden samen af. Het werd acht uur. In welgeteld twee gebouwen werd voorzichtig het licht gedoofd. Broadway was nog steeds een zee van gekleurd neonlicht. Vooral de kinderen waren zeer teleurgesteld. Ik liet een taxi aanrukken en met mijn bandopnemer in aanslag reed ik naar St Patrick’s Cathedral. Tegenover de kerk stond het hele voetpad vol met cameraploegen die dit moment wilden vastleggen. Alle camera’s – ik wist niet dat er zo’n grote lenzen bestonden – waren naar de klokken van de toren gericht. Er gebeurde niets. Ook de andere klokken zijn stilgebleven die avond. De wereld heeft niet stilgestaan in New York. Of toch, voor de daklozen die ik op mijn terugtocht in de portalen van Fifth Avenue in een kartonnen doos zag liggen. Of de zwarte man die mij met open blik aankeek en vroeg: “Could you spare me anything, I’m so hungry. Please.” De kathedraal maakte een dag later wel plaats voor een aantal kinderen die de priester op zijn preekstoel mochten vervangen. En in het Central Park werd uitbundig feest gevierd, met een lange bonte optocht en een muziekfestival. Harry Belafonte was de ceremoniemeester en kondigde o.a. Ruben Blades en de toen enorm populaire Teenage Mutant Ninja Turtles aan.

NY_11

Koningin Fabiola bezocht ondertussen een tehuis voor tienermoedertjes, Covenant House. Ik maakte er een reportage en als contrast met de doffe ellende waarin die meisjes waren opgegroeid monteerde ik er klanken door die ik opgenomen had in FAO Schwarz, de wereldberoemde speelgoedwinkel voor rijkeluiskindjes, om de hoek.


NY_09

Tijdens de conferentie werden de intenties van de wereldleiders scherp in de gaten gehouden door de vele kinderen uit alle werelddelen, die ter gelegenheid van de top in New York aanwezig waren. Er was ook een jonge televisieploeg van ‘Children’s Express’, een Amerikaanse informatiezender voor en door jongeren. Zij brachten verslag uit van de vele activiteiten, optochten en betogingen buiten, maar werden bijna niet binnengelaten in het VN-gebouw. Wat de jonge reporters deed besluiten: “Ze hebben wel kinderen uitgenodigd, maar ze praten niet met de kinderen, ze praten onder elkaar”.¨Praten met kinderen over wereldproblemen is geconfronteerd worden met je eigen geweten. Politici zouden dat inderdaad vaker moeten doen.

 

In het VN-gebouw werd alles klaargemaakt voor de slotceremonie. Er werd ook door kinderen van over de hele wereld gediscussieerd over wat in de verklaring moest staan – vooral kinderen van diplomatiek personeel vermoedde ik, maar overtuigd van hun rechten waren ze wel. In de open brief aan de staatshoofden, die zij vooraf hadden opgesteld, stond dat “kinderen meer betekenen dan woorden op papier, wettelijke teksten en dossiers, meer dan een declaratie of conventie”. De vraag was in hoeverre de regeringsleiders en presidenten deze boodschap zouden begrijpen en ter harte nemen. Cynisch was in elk geval dat, terwijl president Bush even langs kwam om handen te schudden, er in het beloofde land Amerika diep gesnoeid werd in de budgetten voor sociale voorzieningen en jeugdprogramma’s. De Amerikaanse president weigerde ook om zijn handtekening te zetten. Hoe dan ook, de conferentie werd feestelijk afgesloten met het voorlezen van de officiële tekst, en het vervolg kennen we. Een jaar later werd het Kinderrechtenverdrag aangenomen door alle landen van de Verenigde Naties, min twee. Voor al die landen blijft het ook na 25 jaar een uitdaging om er echt voor te zorgen dat het verdrag wordt nageleefd en dat kinderen overal ter wereld beschermd, gewaardeerd en gehoord worden.

 

Advertenties

Join the conversation! 4 Comments

  1. (H)eerlijk om je herinneringen en je getuigenis van toen te lezen/horen. ‘k Weet nog dat Stefanie en Wim genoten van elke minuut van hun last-minute reis naar New York. De teleurstelling over het niet-doven van de lichten op Broadway was door het overweldigende aanbod snel vergeten. Over hun ontmoeting met Herman van Veen hebben ze nog uren nagepraat. En de opmerking van de franstalige pers bij het overhandigen van de vele brieven van de KIK-lezers aan koning Boudewijn – “Ce sont deux enfants flamands…” – ontging hen (gelukkig maar) ook helemaal.

    Beantwoorden
    • True.. Allemaal dankzij onze geweldige begeleiders! Verslag van de dag doorsturen zou vandaag wat gemakkelijker gaan dan toen per analoge modem vanuit de hotelkamer 😉

      Beantwoorden
  2. Geweldig verslag! Ik herinner me ook nog dat je echt wel een haardroger nodig hebt ’s morgens, en dat Herman geweldig genoten heeft van zijn spaghetti. We zouden eens een reünie moeten houden.. In NY.. Dan kunnen we alsnog het vrijheidsbeeld bezoeken.

    Telkens ik nu in the city kom, denk ik aan deze geweldige ervaring terug!

    Beantwoorden
  3. Leuk om deze dingen terug te lezen. Lijkt alsof het gisteren was.
    We zouden nog eens met ons 4-en moeten afspreken voor een spaghetti 😉

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorie

Geen categorie, Kattekwaad (100 jaar radio)

Tags

, , , , , , , , , ,