Wat is er gebeurd in de laatste aflevering van The Band op VTM? De apotheose van die zangwedstrijd laat ook enkele dagen later bij mij nog een wrang gevoel na.

Ik hou van liedjeswedstrijden met jong talent. VTM heeft in Vlaanderen een patent op dit soort programma’s en weet daarmee live veel jonge en oudere mensen te boeien. In The Voice bijvoorbeeld vind ik het heerlijk om, naast het echte podiumwerk, de emoties van ouders en vrienden van de deelnemers te volgen. De trots, de liefde, de ontgoocheling als het niet gelukt is om de jury te overtuigen en de warme armen die de kandidaat begroeten op de lange weg terug naar af. Je ziet die gasten ook groeien doorheen het parcours dat ze mogen afleggen. De jury is streng maar ook medelevend. Zij weten immers zelf nog hoe het voelde toen ze hun eerste stappen hebben gezet. Dat was ook allemaal zo in The Band, het nieuwste format in de rij waarbij jonge zangers hun weg probeerden te banen naar een jongensgroep die – zo werd op voorhand beslist – de komende zomer ‘alle podia in Vlaanderen’ zal teisteren.

download

Iedere vrijdagavond stond ik de voorbije weken thuis achter mijn strijktafel – dat moet ook gebeuren – voor de televisie. Ik zag jongens uit Vlaanderen en Nederland met een duidelijk en onwrikbaar talent, krachtige maar ook onzekere zangstemmen, lieve gasten en aandoenlijke ettertjes, allemaal de revue passeren. Het publiek kreeg een groot aandeel in de show met stemblokken van kinderen (die jongensbands al snel op handen dragen), meisjes, jongens en ouders. Het idee moet zijn dat zo’n band alleen kan bestaan als er in al die biotopen draagvlak voor is. Soms zat je je af te vragen hoe al die verschillende ego’tjes in godsnaam in elkaar zouden gaan passen, maar goed, daar werd aan gewerkt. In dit format moet het voor de jury ook echt niet gemakkelijk geweest zijn. Zij moesten niet enkel de waarde van elke zanger taxeren, maar voortdurend in hun hoofd met het maken van een groep bezig zijn. En dan is er nog altijd de stemmachine van het kijkerspubliek…

jury The Band

Een van de aangename verrassingen in de eerste weken van The Band was de verschijning van Andy, een jong postbode uit Bornem die enkel nog thuis voor de spiegel gezongen had maar een prachtige zangstem bleek te hebben. Hij verbaasde iedereen, kijkers, publiek én jury, maar vooral ook zichzelf omdat hij meteen naar de volgende ronde werd gekatapulteerd. Mooie jongen ook en bescheiden, zo bleek. Daar lusten wij wel pap van, en Andy werd dan ook steeds populairder. Hij deed het ook goed. postbode

Naargelang de wedstrijd vorderde en er steeds meer jonge zangers het pand moesten verlaten, was hier en daar te horen dat alle jongens met gekleurde roots er werden uitgehaald. Het zou inderdaad leuk geweest zijn om een diverser groepje aan de eindmeet te zien staan, maar het gaat toch in de eerste plaats om talent en daar moesten jury en publiek zich op focussen. Er begon ook steeds meer een interne groepsdynamiek te spelen. Dat werd aangemoedigd door de productie, want aan het eind van de voorbije shows moesten de kandidaten zelf iemand kiezen die nog mee mocht naar de volgende ronde. Dan krijg je beschouwingen over wie leuk is en wie niet, en ook pure berekening van de kandidaten. En dan is daar die laatste aflevering.

images (2)

De apotheose van The Band begon vrolijk, met een vlot gemonteerde clip waarin alle zes nog overblijvende kandidaten voor dat gouden ticket, samen een nummer brachten. Ze verschenen samen op het podium als dikke vrienden. Jelle, een Nederlandse jongen die al jaren zangles volgt en in de halve finale o.m. overtuigde met een pakkend lied voor zijn overleden tante. Laurens, een knappe Vlaming met steralures die het zingen in het bloed heeft en aan een carrière timmert. Postbode Andy, die door Kris Wauters werd omschreven als ‘echt een mirakeltje’. Jannes, een jongen met soms onzekere stem maar groot kuffelgehalte voor tienermeisjes, die hen liet gillen op ‘Lieve kleine piranha’. De Nederlander Joost, die in de eerste aflevering de vrienden van zijn eigen bandje meebracht en een heel bijzondere en warme persoonlijkheid toont. De guitige Hollandse Limburger Lennart, die in de halve finale als enige een staande ovatie van de jury kreeg met zijn Shaffy-vertolking en die door zijn fratsen goed ligt in de groep. Zij mochten elk nog een laatste keer solo het podium op. En dan kwam er een filmpje met de persoonlijke keuzes van de jongens wie volgens hen in de band, die de naam Buurland heeft gekregen, mag zitten. Elk voor een computer gezeten gaven ze antwoord op vragen als: Wie is de beste zanger? Wie is het grootste podiumbeest? En wie is de grootste fan-magneet? Daar waren de meesten het over eens: Andy, die de studio telkens vol liet lopen. Maar ik schrok van het dédain waarmee een van hen zei: “Andy heeft een gigantische fanbase, de zingende postbode”. Dat hoefde niet. Maar misschien is daar de berekening begonnen. Er waren ook vragen over de persoonlijkheid van de groepsleden en de moeilijkste vraag kwam aan het eind: Wat is jouw favoriete combinatie voor Buurland? Uit die oefening kwam een aantal muzikale combinaties naar voor waarin de verschillende kandidaten twee tot meer keren figureerden. Dat kan wat gestuurd zijn door de productie, die natuurlijk al de komende tourmaanden voor zich heeft liggen. Maar het zegt ook veel over de jongens zelf en hun verhouding tot elkaar.

images (3)

De populaire Andy zat in slechts twee combinaties. Dat verbaasde mij een beetje. Maar wat ik nog vreemder vond is dat er enige afstandelijkheid was in de groepjes waarmee hij op het podium stond. Ze zongen trage nummers, elk aan hun micro, terwijl in de andere combinaties voor vrolijk door elkaar gehuppel en beats werd gekozen. Werd daar de lijn al getrokken die het publiek zou gaan volgen? Bij de beoordeling van de jury stond het gezicht van de jonge postbode heel bedrukt, alsof hij de bui al zag hangen. Joost geloofde er nog in, maar je zag vooral dat er een vastberaden chemie ontstond tussen de vier andere kandidaten. Hun lichaamstaal zei alles. Wat was daar allemaal aan de hand, stond ik te denken. Ik voelde me als toeschouwer erg onbehaaglijk worden. Is de jonge Andy naast zijn schoenen gaan lopen en viel hij daarom uit de groep? Was er toch berekening bij omdat hij te populair was geworden? Was Joost een te sterke individuele persoonlijkheid ondanks zijn warm geknuffel? Hoe heeft de productie ingegrepen om de komende maanden vlot te laten verlopen? Dat zullen we nooit weten. Maar duidelijk was die lichaamstaal wel. En ook het laatste zinnetje van Andy in de show: “Ik hoop dat ze mij nog zullen zien staan”.

Buurland

Vier jongens vormen vanaf nu Buurland en zullen de komende maanden en jaren gehypet worden. We zullen geweten hebben dat ze bestaan. Misschien worden ze nog dikkere vrienden en worden ze echt een groep of misschien werkt zoals bij Blind Getrouwd het makelaarsgehalte van de show niet en slaat de mayonaise niet aan, met een breuk tot gevolg – mogen ze wel breken met elkaar? Maar de andere twee jongens wens ik een mooie solocarrière toe of een bandje waar ze wel omarmd worden. Voetjes op de grond nu en hard werken, dan komt het allemaal goed.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorie

Geen categorie, recensies

Tags

, , , , , , , , ,